🔴 خوان کلام
🍂وقتی خدا بارِ ما را شانه به شانه میکشد
✝️بر اساس انجیل متی ۱۱: ۲۵–۳۰
عیسی در ابتدا، حکمتِ الهی را میستاید که نه بر دانایان و زیرکانِ مغرور، بلکه بر کودکان و سادهدلان آشکار شده است. خداوند زیباییهای ملکوتش را نه به کسانی که خود را بینیاز میپندارند، بلکه به دستهای خالی و قلبهای تشنه میبخشد.
سپس، او آغوشِ خود را به روی تمامِ دردهای بشریت میگشاید و با صدایی که قرنهاست مرهمِ زخمِ انسانهاست، میفرماید:
بیایید نزد من، ای تمامی زحمتکشان و گرانباران، که من به شما آرامی خواهم بخشید. یوغ مرا بر دوش کشید و از من تعلیم یابید، زیرا حلیم و افتادهدل هستم، و در جانهای خویش آرامی خواهید یافت. چرا که یوغ من راحت و بار من سبک است.
او از ما نمیخواهد که بیمسئولیت باشیم؛ بلکه دعوت میکند تا یوغ او را بر دوش بکشیم. در کشاورزیِ قدیم، یوغ وسیلهای چوبی بود که دو حیوان را به هم میبست تا بار را با هم و در کنارِ یکدیگر بکشند. وقتی مسیح میگوید یوغ مرا بر دوش کشید، در واقع تعهدی عاشقانه میدهد و میگوید:
بگذار من شانه به شانهی تو بایستم و سنگینیِ بارِ زندگیات را با تو حمل کنم.
