قرائت اول بن سيراخ 30:27 الي 7:28
(خطاي همنوعت را ببخشاي تا هنگام دعا گناهانت بخشوده شود)
بخشي از كتاب بن سيراخ
كينه و غضب صفاتي مكروه و هر دو نزد گناهكار هستند. هر آنكه انتقام جويد، انتقام خداوند را خواهد ديد, او كه گناهانش را از ياد نميبرد. خطاي همنوع خود را ببخشاي تا هنگام دعا گناهانت بخشوده شود. اگر شخصي در دل خود خشم عليه ديگري پروراند، چگونه ميتواند از خداوند براي خود شفا بطلبد؟ او كه براي انساني مثل خود ترحم ندارد، چگونه ميتواند براي گناهان خود التماس نمايد؟ او كه بشري بيش نيست، كينه در دل خود نگاه ميدارد. پس كيست كه گناهانشراببخشايد؟
عاقبت خود را به يادآور و تنفر را به دور انداز؛ مرگ و فساد را به يادآور و مطابق فرمان ها رفتار نما؛ فرمان ها را به يادآور و كينه نسبت به همنوع خود نداشته باش؛ پيمان با خداي متعال را به يادآور و خطا را ناديده بگير.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
مزمور برگردان مزمور 1:103-4 و 14 و 10-12
- خداوند رحيم و مهربان است.
اي جان من، خداوند را متبارك بخوان
باشد كه تمام وجود من نام قدوس او را متبارك بخواند.
اي جان من، خداوند را متبارك بخوانو نيكي هاي او را فراموش نكن.
- خداوند رحيم و مهربان است.
اوست كه تمامي خطاياي تو را ميبخشد و همه بيماري هاي تو را شفا ميدهد
جان تو را از قبر ميرهاند و تاج مهرباني و شفقت بر سر تو مينهد.
- خداوند رحيم و مهربان است.
زيرا او ميداند كه ما از چه ساخته شدهايم
او به ياد دارد كه ما خاك هستيم؛ با ما طبق گناهانمان رفتار نميكند
و به حسب خطاهايمان ما را جزا نميدهد.
- خداوند رحيم و مهربان است.
همان قدر كه آسمان از زمين بلندتر است
به همان قدر رحمت او بر ترسندگانش عظيم است
همان قدر كه شرق از غرب فاصله دارد, گناهان، ما را از خود دور ميسازد.
- خداوند رحيم و مهربان است.
قرائت دوم روميان 7:14-9
(چه زنده باشيم و چه بميريم، از آن خداوند هستيم)
بخشي از رساله پولس رسول به روميان
اي برادران، هيچ يك از ما براي خود زندگي نميكند و هيچ يك از ما براي خود نميميرد، زيرا اگر زندگي كنيم، براي خداوند زندگي ميكنيم و اگر بميريم براي خداوند ميميريم. بنابراين چه زنده باشيم و چه بميريم، از آن خداوند هستيم. چون مسيح از آن رو مرد و زنده گشت كه بر مردگان و زندگان خداوندي نمايد.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
سرود قبل از انجيل يوحنا 34:13
هللويا - خداوند ميگويد: "شما را فرمان تازهاي ميدهم:
يكديگر را دوست بداريد، همان گونه كه من شما را دوست داشتهام. - هللويا.
انجيل متي 21:18-35
(به تو ميگويم نه تا هفت بار، بلكه تا هفتاد مرتبه هفت بار ببخش)
بخشي از انجيل متي - درود بر تو اي خداوند.
در آن هنگام پطرس نزد عيسي رفت و گفت: "خداوندا، چند بار اگر برادرم به من بدي كند، وي را ببخشم؟ آيا تا هفت بار؟" عيسي به او گفت: "به تو ميگويم، نه تا هفت بار بلكه تا هفتاد مرتبه هفت بار.بنابراين ملكوت آسمان پادشاهي را ماند كه خواست با خادمان خود تسويه حساب نمايد. چون محاسبه را آغاز كرد، مردي را نزد وي آوردند كه ده هزار قنطار بدهكار بود. ولي چون چيزي براي ادا كردن نداشت، آقايش دستور داد تا وي به اتفاق زن و فرزندان و تمام متعلقاتش به فروش برسد، تا از اين طريق بدهي ادا گردد. آنگاه خادم خود را بر پاي وي انداخت و به روي درافتاد وگفت: مرا مهلت ده تا همه چيز را به تو ادا كنم. و آقا دلش بر خادم به رحم آمد، وي را رها نمود و قرضش را بخشيد. حال چون خادم بيرون آمد، يكي از همكاران خود را يافت كه به وي صد دينار مقروض بود. او را گرفت و گلويش را فشرد و گفت: آنچه را به من مقروضي، بپرداز. همكار وي خود را بر پاي او انداخت و التماسكنان گفت: مرا مهلت ده تا قرضت را ادا كنم. ولي او موافقت ننمود، بلكه رفت و وي را به زندان افكند تا زماني كه قرض خود را ادا كند. همكاران ديگرش چون آنچه را كه اتفاق افتاده بود ديدند، بسيار غمگين شدند و نزد آقاي خود رفتند و تمام ماجرا را به او بازگو كردند.
آنگاه آقايش وي را احضار نمود و گفت: اي خادم شرير، من تمام اين قرض را چون التماس نمودي به تو بخشيدم. آيا نميبايست كه تو نيز بر همكار خود رحم كني، همان گونه كه من بر تو رحم نمودم؟ پس آقايش خشمگين شد و وي را به شكنجهگران سپرد تا زماني كه تمام قرض خود را بپردازد.
اينچنين پدر آسماني من نيز با شما خواهد كرد، اگر هر يك از شما، برادر خود را از صميم قلب نبخشايد."
اين است سخن خداوند. - ستايش بر تو، اي مسيح.
تعمق
قرائت¬هاي امروز در مورد اهميت مطلق بخشش ميباشند. بخشيدن صرفاً يك كار نيك نيست كه هرگاه ميل داريم آن را انجام دهيم و تنها يك فضيلت نيست كه آن را از روي اختيار بجا آوريم. بخشش براي حيات روحاني ما همانقدر ضروري است كه تنفس براي زندگي جسمانيمان لازم است: "اگر شخصي در دل خود خشم عليه ديگري بپروراند، چگونه ميتواند از خداوند براي خود شفا بطلبد؟ او كه براي انساني مثل خود ترحم ندارد، چگونه ميتواند براي گناهان خود التماس نمايد؟" (قرائت اول). در واقع قرائت اول به ما ميگويد كه اگر ميخواهيم خدا دعاي ما را براي طلب بخشايش بشنود، بايد همنوع خطاكار خود را ببخشيم. عدم بخشايش موجب بروز كينه و تنفر ميگردد كه صدمهاي مهلك به كيفيت زندگي كنوني و به خصوص به حيات جاويدان ما وارد ميسازد: "عاقبت خود را به ياد آور و تنفر را به دور انداز. مرگ و فساد را به ياد آور و مطابق فرمان¬ها رفتار نما... پيمان با خداي متعال را به ياد آور و خطا را ناديده بگير" (قرائت اول).
پيمان با خدا ما را قوم خاص وي ميگرداند و ما را ملزم ميسازد كه همچون او بخشنده باشيم. حضرت پولس در قرائت دوم بر همين واقعيت تأكيد ميكند و ميگويد: "از آن خداوند هستيم." اگر ما به راستي ميخواهيم به خداوند تعلق داشته باشيم و ايمان داريم كه خدا محبت است، بايد سعي كنيم محبت و بخشش او را سرمشق خود قرار دهيم و از طريق محبت شبيه او گرديم. هنگامي كه مسيح به پيروانش ميگويد: "كامل باشيد، چنانكه پدر شما كه در آسمان است كامل است" (متي 5/48)، درست در مورد همين محبت و تجلي آن در بخشش و عفو دشمنان سخن ميگويد.
عيسي توسط يك مثل ساده و گويا از يك سو به دينِ عظيم ما در مقابل بخشش بي¬حد و حصر خداوند نسبت به ما و از سوي ديگر به دينِ ناچيز برادران خطاكارمان در قبال ما اشاره نموده، شرط دريافت بخشش خدا را، بخشيدن برادر و خواهر خود اعلام ميدارد. ما نميتوانيم ادعا كنيم پيروان مسيح هستيم، او كه به خاطر برخورداري ما از بخشايش گناهانمان در راه ما بر صليب مرد، در حاليكه خود ما بر همنوعمان كه انساني مثل ما است، ترحم نداشته باشيم. خدا، همچون پادشاه مثل عيسي نعمت¬هاي رايگان بيشماري به يكايك ما انسانها بخشيده است: او به ما زندگي، اين جهان، آزادي و عطاياي بيحد و حصري بخشيده است و مهمتر و بالاتر از هر هديه، او بخشش گناهان را به ما عطا كرده است. طبق مثل مسيح، پادشاه غرضي معادل شصت ميليون سكه نقره را به خادمش ميبخشد، و اين همان رقمي است كه يكايك ما به خاطر بخشايش گناهان بيشمارمان به او مديون هستيم، اما خادم (يعني هر يك از ما كه حاضر نيست برادر خطاكار خود را ببخشد)، از بخشيدن غرضي معادل صد سكه نقره به همكار خود امتناع ميورزد. مسيح با آوردن دو رقم اينچنين متفاوت و دو رفتار اينچنين متضاد ميخواهد همه شنوندگان خود را بيدار سازد و به همه ما چنين اخطار نمايد: "اينچنين پدر آسماني من نيز با شما خواهد كرد، اگر هر يك از شما، برادر خود را از صميم قلب نبخشايد."
حتي اگر ما خود را فرد باگذشت و بخشايگري ميدانيم، نبايد به خود بباليم و تصور كنيم به كمال رسيدهايم، زيرا مسيح ميگويد "به تو ميگويم، نه تا هفت بار، بلكه تا هفتاد مرتبه هفت بار." از آنجايي كه عدد هفت در بيان نمادي كتاب مقدس نشانه كمال و تماميت ميباشد، مسيح با گفتن اينكه "هفتاد مرتبه هفت بار" همنوع خطاكار خود را ببخشيم، در واقع از ما ميخواهد كه هميشه براي بخشيدن آماده باشيم و همانطور كه از خداوند انتظار داريم براي بخشيدن ما حد و مرزي قائل نشود، ما نيز براي بخشش ديگران محدويتي قائل نشويم. اگر ما در بخشيدن همنوعانمان كوتاهي كنيم و با اينكه خود خطاكار و نيازمند بخشايش دائمي خداوند هستيم، دل خود را براي بخشيدن برادران و خواهرانمان سخت نماييم، مسيح با صراحت ميگويد كه خداوند همچون پادشاه مثل انجيل امروز با ما رفتار خواهد كرد. خدايي كه "با ما طبق گناهانمان رفتار نميكند و به حسب خطاهايمان ما را جزا نميدهد" (مزمور امروز)، از ما ميخواهد كه با در مد نظر داشتن محبت نجات¬بخش و رحمت بيكران او نسبت به خود، همنوعان خود را دوست بداريم و قلب خود را از هر گونه نفرت و كينه پاك نگاه داشته، هميشه براي بخشيدن كساني كه به ما بدي ميكنند، آماده باشيم، تا همانگونه كه در دعاي "اي پدر ما" ميگوييم، بتوانيم از خدا آن بخششي را براي گناهانمان بطلبيم كه نسبت به برادران و خواهران مديون خود نشان دادهايم.
٭ در قرائت اول ميخوانيم: "كينه و غضب صفاتي مكروهند... هر آن كه انتقام جويد، انتقام خداوند را خواهد ديد." آيا سعي ميكنيم قلب خود را از عصبانيت و تنفر نسبت به همنوعانمان پاك نگاه داريم و بخشش و محبت را كه خصيصه يك مسيحي واقعي است، اساس رفتارمان با سايرين قرار دهيم؟
٭ آيا براي بخشيدن ديگران حد و مرزي قائل ميشويم؟ اگر خداوند با ما چنين رفتار نمايد، آيا ميتوانيم به برخورداري از نجات و حيات جاويدان مطمئن باشيم؟
٭ از خداوند بخواهيم كه ما را همواره از دينِ عظيمي كه به خاطر بخشايش گناهانمان به او داريم آگاه نگاه دارد تا هرگز از بخشيدن دينِ ناچيز همنوعانمان كوتاهي نورزيم.
