قرائت اول - اول قرنتيان ۴/ ۶-15
(گرسنه و تشنه و برهنهايم.)
بخشي از رساله اول پولس رسول به قرنتيان
اي برادران، به خاطر شما اين چيزها را به عنوان مثل به خود و آپُلُس نسبت دادم تا از ما فرا گيريد كه "فراتر از آنچه كه نوشته شده است نرويد"، كه به يكي علي ديگري بباليد. چه چيزي تو را از ديگران متمايز مي¬سازد؟ چه چيزي داري كه آن را دريافت نكرده باشي؟ و اگر آن را دريافت كرده¬اي چرا فخر مي¬كني چنانكه گویي آن را دريافت نكردهاي. از هم اكنون سير گشته¬ايد! از هم اكنون غنی گرديده¬ايد! بدون ما، از هم¬اکنون پادشاه شده¬ايد! اي كاش پادشاه شده بوديد تا ما نيز با شما پادشاه مي¬شديم! زيرا فكر مي¬كنم خدا، ما رسولان را در مقام آخر عرضه داده است همچون كساني كه به مرگ محكوم گشتهاند، بله ما نمايش جهان، فرشتگان و انسان¬ها گشتهايم. به خاطر مسيح ما جاهل گرديدهايم، اما شما در مسيح حكيم مي¬باشيد، ما ضعيف هستيم، اما شما قوي، شما مورد احترام مي¬باشيد، اما ما بي¬حرمت هستيم. تا اين ساعت گرسنه و تشنه و برهنهايم، با ما بدرفتاري مي¬شود و سرگردان مي¬باشيم، با كار دست خود زحمت مي¬كشيم، وقتي به ما اهانت می¬کنند، بركت مي¬دهيم و وقتي مورد آزار قرار مي¬گيريم، تحمل مي¬كنيم، وقتي به ما تهمت مي¬زنند، جوياي آشتي مي¬باشيم. ما همچون زباله جهان گشتهايم و تفاله همه چيز. اين را براي آن نمي¬نويسم كه شما را خجل سازم، بلكه براي آن است كه شما را مثل فرزندان عزيز خود نصيحت نمايم. زيرا اگر در مسيح هزاران راهنما هم مي¬داشتيد، پدران بسياري نمي¬داشتيد، زيرا من هستم كه توسط انجيل در مسيح عيسي پدر شما گشتم.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
مزمور برگردان مزمور 145
- خداوند به آنکه او را می¬خواند نزدیک است.
خداوند عادل است در جميع طريقهاي خود
و رحيم در كل اعمال خويش.
خداوند نزديك است به آنانيكه او را ميخوانند،
به آنانيكه او را به راستي ميخوانند.
- خداوند به آنکه او را می¬خواند نزدیک است.
آرزوي ترسندگان خود را بجا ميآورد
و تضرع ايشان را شنيده، ايشان را نجات ميدهد.
خداوند همه محبان خود را نگاه ميدارد
و همه شريران را هلاك خواهد ساخت.
- خداوند به آنکه او را می¬خواند نزدیک است.
دهان من تسبيح خداوند را خواهد گفت
و همه بشر نام قدوس او را
متبارك بخوانند تا ابدالاباد.
- خداوند به آنکه او را می¬خواند نزدیک است.
سرود قبل از انجيل غلاطيان ۵/ ۱
هللويا- به خاطر آزادي است كه مسيح ما را آزاد نمود،
پس استوار بايستيد و دوباره خود را زير يوغ بردگي قرار ندهيد - هللويا.
انجيل لوقا ۶/ ۱-5
(چرا كاري ميكنيد كه در روز سبت جايز نيست؟)
بخشي از انجيل لوقا - درود بر تو اي خداوند.
در آن ایام، يك روز شنبه، عیسی از ميان مزارع ميگذشت و شاگردانش خوشههاي گندم را ميچيدند و آنان را در دستان خود ماليده، ميخوردند. برخي از فريسيان گفتند: "چرا كاري ميكنيد كه در روز شنبه جايز نيست؟" عيسي به ايشان جواب داد: "آيا نخواندهايد كه داود، هنگامي كه خود و پيروانش گرسنه بودند چه كرد؟ او به خانه خدا داخل شد، نان تقديمي را گرفته، خورد و به پيروان خود نيز داد، نانيكه فقط كاهنان مجاز به خوردن آن ميباشند" و به ايشان گفت: پسر انسان صاحب شنبه نيز ميباشد".
اين است سخن خدا. - ستايش بر تو، اي مسيح.
تعمق
هدف خداوند از دادن احكام شريعت به قوم يهود آن بود كه آنان راياري دهد از آداب و رسوم و افكار اقوام بتپرست مصون بمانند و در وفاداري به تعاليم خداي راستين زندگي كنند. اما متأسفانه براي بعضي از اشخاص نظير برخي از فريسيان، خود اين قوانين به بتهائي تبديل شده بودند كه هدفشان ديگر محبت خدا و همنوع نبود. در انجيل امروز، عيسي به اين گونه اشخاص ميگويد كه انسان برده قانون نيست. او كه خود را با اقتدارتمام، مالك روز سبت مينامد، به فريسيان و همه ما ميگويد كه آنچه به قانون شريعت مفهوم و هدف ميبخشد، تلاش براي زيستن در دوستي با خدا و همنوعان است و نه ترجيح دادن اجراء خشك مقررات به ارزش و شأن انسانها.
* چگونه سعي ميكنيم كلام زنده خداي محبت را به قوانين و آداب و رسوم خشك و عاري از انعطاف ترجيح دهيم؟
* آيا هدف عبادت و زندگي روحاني ما به راستي خدا است؟ آيا حاضريم اجازه دهيم هميشه مسيح مالك معيارها و ارزش¬هاي ما باشد و نه تفسير شخصي ما از فرمان¬ها و تعاليم او؟
