قرائت اول اشعياء 1:55-3
(بياييد و بخوريد)
بخشي از كتاب اشعياء نبي
خداوند اينچنين ميگويد:" اي همه شما كه تشنه هستيد، به سوي آب بياييد و اي كساني كه پول نداريد، بياييد گندم بخريد و بخوريد، بياييد بدون پرداخت پول و بدون خرج، شير و شراب بنوشيد. چرا پول خود را براي چيزي كه نان نيست خرج كنيد و دستمزد خود را براي چيزهايي كه شما را سير نميكند، مصرف نماييد؟ پس گوش دهيد، به من گوش دهيد و چيزهاي خوب را بخوريد و از غذاهاي چرب لذت بريد. گوش فرا دهيد و نزد من بياييد، گوش كنيد و خواهيد زيست. من با شما پيماني جاودانه خواهم بست. نيكي هايي را كه به داود اطمينان داده شدند، به تحقق خواهم رسانيد. "
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
مزمور برگردان مزمور 8:145-9 و 15-18
- اي خداوند، دست خود را باز نما و همه زندگان را سير گردان.
خداوند كريم و رحيم است, ديرخشم و پر مهر
خداوند براي همگان نيكو است
رحمت وي بر تمام مخلوقاتش عظيم است.
- اي خداوند، دست خود را باز نما و همه زندگان را سير گردان.
چشمان همگان در انتظار تو است
و تو خوراك ايشان را در موسمش ميدهي
دست خويش را باز مي كني و آرزوي همه زندگان را سير مينمايي.
- اي خداوند، دست خود را باز نما و همه زندگان را سير گردان.
خداوند در جميع طرق خود عادل است و در تمام اعمال خويش رحيم
خداوند به همه آناني كه او را ميخوانند، نزديك است
به آناني كه او را با قلبي صادق ميجويند.
- اي خداوند، دست خود را باز نما و همه زندگان را سير گردان.
قرائت دوم روميان 35:8 و 37-39
(هيچ موجودي نميتواند ما را از محبت خدا كه در مسيح است، جدا سازد)
بخشي از رساله پولس رسول به روميان
اي برادران، كيست كه ما را از محبت مسيح جدا سازد؟ آيا مصيبت يا رنج، يا جفا، يا گرسنگي، يا برهنگي، يا خطر، يا شمشير؟ اما در همه اين چيزها پيروزمند هستيم، توسط او كه ما را محبت نمود. آري، من يقين دارم كه نه مرگ، نه حيات، نه فرشتگان، نه قدرت ها، نه زمان حال، نه آينده، نه نيروها، نه بلندي ها، نه پستي ها و نه هيچ مخلوق ديگري نميتواند ما را از محبت خدا كه در مسيح عيسي، خداوند ما است، جدا سازد.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
سرود قبل از انجيل متي 28:11
هللويا - خداوند ميگويد:
"نزد من آييد، اي تمامي زحمتكشان و گرانباران
و من به شما آرامي خواهم بخشيد." - هللويا.
انجيل متي 13:14-21
(همه خوردند و سير شدند)
بخشي از انجيل متي - درود بر تو اي خداوند.
در آن هنگام عيسي چون خبر مرگ يوحناي تعميد دهنده را شنيد، به قايق سوار شد و از آنجا به مكاني خلوت رفت. ولي هنگامي كه مردم شنيدند، از شهرها پياده به دنبال او رفتند. و چون به خشكي آمد، جمعيت بسياري را ديد و بر ايشان رحم كرد و بيمارانشان را شفا داد.
شامگاهان شاگردانش نزد او آمدند و گفتند: "اين مكاني متروك است و وقت نيز گذشته است، پس جمعيت را مرخص فرما تا به روستاها بروند و براي خود غذا بخرند. عيسي به آنان گفت: "لازم نيست بروند. خود شما به آنان غذا دهيد." آنان به او گفتند: "در اينجا جز پنج نان و دو ماهي چيز ديگري نداريم." وي گفت: "آنها را اينجا نزد من آورديد." و بعد از آن كه جماعت را فرمود كه بر سبزه بنشينند، پنج نان و دو ماهي را گرفت، نگاهش را به آسمان بلند كرد و دعاي بركت را خواند. و نان را پاره كرد، به شاگردان خود داد و شاگردان به جماعت. و همه خوردند وسير شدند، و از پارههاي باقيمانده دوازده سبد پر كردند و برداشتند. و آنان كه خوردند بجز زنان و اطفال قريب پنج هزار تن بودند.
اين است سخن خداوند. - ستايش بر تو، اي مسيح.
تعمق
قرائت¬هاي امروز در مورد محبت و سخاوت خداوند نسبت به همه مخلوقات است: "خداوند براي همگان نيكو است، رحمت وي بر تمام مخلوقاتش عظيم است" (مزمور ۱۴۵/ ۹). در قرائت اول خداوند به قوم اسرائيل كه به خاطر گناهان و بيوفائيشان در تبعيد بابل، يعني دور از سرزمين خود در ناراحتي و يأس بسر ميبردند، مژده ميدهد كه "با شما پيماني جاودانه خواهم بست. نيكي¬هائي را كه به داود اطمينان داده شدند، به تحقق خواهم رسانيد". خداوند با محبت يك پدر و لطافت يك مادر به قوم درمانده خود ميگويد: "اي همه شما كه تشنه هستيد، به سوي آب بيائيد.... به من گوش دهيد و چيزهاي خوب را بخوريد.... گوش كنيد و خواهيد زيست" (قرائت اول).
در قرائت انجيل نيز ميبينيم كه مسيح "جمعيت بسياري را ديد و بر ايشان رحم كرد و بيمارانشان را شفا داد". او نه تنها مردم را با كلام و تعاليم نجات بخشش تغذيه ميكند و بيمارانشان را شفا ميدهد، بلكه با سير كردن آنان با پنج نان و دو ماهي، از پيش راز قرباني مقدس را اعلام ميدارد: در خون اوست كه همان "پيمان جاوداني" كه در عهد قديم پيش بيني شده بود، بسته ميشود و به تحقق ميرسد (ر. ك. به متي ۲۶/ ۲۸).
با داشتن چنين خدائي كه جسم و روح ما را تغذيه ميكند، شفا ميدهد و به حيات جاويدان ميرساند، ما نيز ميتوانيم مثل حضرت پولس ندا برآوريم: "كيست كه ما را از محبت مسيح جدا سازد؟ آيا مصيبت، يا رنج، يا جفا، يا گرسنگي، يا خطر، يا شمشير؟" (قرائت دوم). چنانچه ما طبق دعوت قرائت اول به كلام خدا گوش فرادهيم و نزد او برويم، نه تنها عليرغم تمام سختي هاي زندگي و جفاهاي احتمالي در راه ايمانمان، خواهيم زيست، بلكه " در همة اين چيزها پيروزمند ميباشيم، توسط او كه ما را محبت نمود" (قرائت دوم).
* در قرائت اول خداوند به ما ميگويد: "چرا پول خود را براي چيزي كه نان نيست خرج كنيد و دستمزد خود را براي چيزهائي كه شما را سير نميكند، مصرف نمائيد؟.... گوش فرا داده نزد من بيائيد و خواهيد زيست". آيا بيشتر پول، نيرو، وقت و امكانات خود را صرف چيزهاي بيهوده و زودگذر ميكنيم؟ چگونه ميتوانيم معيارهاي و ارزشهاي زندگي خود را در پرتو نور خداوند بسنجيم و به سوي او بازگرديم تا به راستي زيست نمائيم؟
* چگونه در زندگي خود اين واقعيت را تجربه ميكنيم كه هيچ چيز نميتواند ما را از محبت خدا كه در مسيح عيسي، خداوند ماست، جدا سازد؟
