قرائت اول حكمت 13:12 و 16-19
(خداوند امكان توبه از گناه را ميدهد)
بخشي از كتاب حكمت
خدايي جز تو نيست كه به همه چيز توجه داشته باشد، تا نشان دهي كه داوري هاي تو غيرعادلانه نبودهاند.در واقع نيروي تو منشاء عدالت تو است و سلطنت عالمگير تو، تو را نسبت به همه بخشنده ميگرداند. قدرت خود را هنگامي آشكار مينمايي كه به توانايي مطلق تو ايمان نداشته باشند و غرور آناني را كه آن را نميشناسند، سركوب ميكني.
تو كه صاحب قدرت هستي، با ترحم داوري ميكني و با ملايمت فراوان بر ما حكومت مينمايي، زيرا هرگاه اراده كني، قدرتت آشكار ميشود. اينچنين قومت را آموختي كه شخص عادل بايد آدميان را دوست بدارد و همچنين فرزندانت را از اميد سرشار نمودي چرا كه پس از ارتكاب گناه، تو امكان توبه را ميدهي.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
مزمور برگردان مزمور 3:86 و 6 و 9-10 و 15-16
- خداوندا، تو نيكويي و ما را ميبخشايي.
اي خداوند، بر من رحم كن,
زيرا كه تمامي روز نزد تو فرياد برميآورم
اي خداوند، به دعاي من گوش فرا ده
و به صداي تضرع من توجه نما.
- خداوندا، تو نيكويي و ما را ميبخشايي.
همه امت هايي كه آفريدهاي خواهند آمد
در حضور تو سجده خواهند نمود، اي خداوند،
و نام تو را تمجيد خواهند كرد،
زيرا كه تو عظيم هستي
و كارهاي شگفت انگيزي را انجام ميدهي:
تنها تو خدايي.
- خداوندا، تو نيكويي و ما را ميبخشايي.
تو اي خداوند، خداي رحيم و كريم,
ديرخشم و پراز رحمت و راستي
به سوي من بنگر و بر من رحم فرما.
- خداوندا، تو نيكويي و ما را ميبخشايي.
قرائت دوم روميان 26:8-27
(روح با نالههايي كه نميتوان بيان كرد براي ما شفاعت ميكند)
بخشي از رساله پولس رسول به روميان
اي برادران، روح به ياري ضعف ما ميآيد، زيرا ما نميدانيم چگونه بايد دعا كنيم، اما خود روح، با نالههايي كه نميتوان بيان كرد، براي ما شفاعت ميكند، و او كه دل ها را تفحص مينمايد خواستههاي روح را ميداند و برحسب اراده خدا براي مقدسين شفاعت ميكند.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
سرود قبل از انجيل متي 25:11
هللويا - تو را ستايش ميكنم، اي پدر، خداوند آسمان و زمين
چون رازهاي ملكوت آسمان را به كودكان آشكار نمودهاي. - هللويا.
انجيل متي 24:13-43
(بگذاريد هر دو تا هنگام درو با هم رشد كنند)
بخشي از انجيل متي - درود بر تو اي خداوند.
در آن هنگام عيسي مثلي ديگر براي ايشان آورد و گفت:" ملكوت آسمان مردي را ماند كه بذر نيكو در مزرعهاش كاشت. هنگامي كه مردم در خواب بودند، دشمن وي آمد، تلخه در ميان گندم كاشت و رفت.
چون گندم روييد و ثمر آورد، تلخه نيز ظاهر گشت. خدمتكاران صاحب خانه نزد او رفته گفتند:" اي آقا، مگر بذر نيكو در مزرعهات نكاشتي؟ پس تلخه از كجا است؟" او به ايشان گفت:" دشمني اين كار را كرده است." و خدمتكاران به او گفتند:" ميخواهي برويم و آن را جمع كنيم؟" ولي او گفت:" نه، مبادا هنگام جمع كردن تلخه، گندم را نيز همراه آن بركنيد. بگذاريد هر دو تا هنگام درو با هم رشد كنند و در موسم درو دروگران را خواهم گفت: نخست تلخه را جمع كنيد و آن را در دستههايي ببنديد تا سوزانده شود، اما گندم را در انبارم ذخيره كنيد."
براي ايشان مثل ديگري آورده گفت:" ملكوت آسمان مانند دانه خردلي است كه مردي آن را گرفت و در مزرعه خويش كاشت. هر چند كوچك ترين همه دانهها است، ولي هنگامي كه رشد كند بزرگ ترين گياهان ميشود و درختي مي گردد به حدي كه پرندگان آسمان ميآيند و در شاخههايش آشيانه ميكنند."
مثلي ديگر به ايشان گفت:" ملكوت آسمان همچون خميرمايهاي است كه زني گرفت و در سه پيمانه آرد پنهان كرد تا تمام مخمر گردد."
عيسي تمام اين چيزها را به جمعيت با امثال گفت و چيزي به ايشان نميگفت مگر با امثال تا اين گفته نبي تحقق يابد كه:" دهان خود را به امثال خواهم گشود، آنچه را كه از بناي عالم مخفي بوده اعلام خواهم داشت."
سپس جمعيت را ترك گفت، به خانه رفت و شاگردانش نزد وي آمدند و گفتند:" مثل تلخه در مزرعه را براي ما توضيح ده." وي در جواب گفت:" آنكه بذر نيكو ميكارد، پسرانسان است. مزرعه، جهان است. بذر نيكو، فرزندان ملكوت و تلخه، فرزندان شريرند. دشمني كه آن را كاشت، ابليس است و هنگام درو، آخر زمان و دروگران، فرشتگانند. در آخر زمان نيز چنين خواهد بود. پسر انسان فرشتگان خود را خواهد فرستاد تا تمام اسباب لغزش و خطاكاران را جمع كنند و در تنور آتش اندازند، جايي كه گريه و دندان بر دندان ساييدن خواهد بود.
آنگاه عادلان در ملكوت پدر خود همچون خورشيد خواهند درخشيد. آنكه گوش دارد بشنود."
اين است سخن خداوند. - ستايش بر تو، اي مسيح.
تعمق
قرائتهاي امروز در مورد صبر خداوند و رفتار سرشار از ترحم و ملايمت او با ما گناهكاران است. جالب اينجاست كه ما كه ضعيف و گناهكاريم و دائماً نيازمند رحمت و بخشش خداوند ميباشيم، در برابر كوچكترين خطاي ديگران عجولانه قضاوت وبدون گذشت محكوم ميكنيم. گاهي اوقات بجاي آنكه با نگاه كردن به خطاهاي خود با گذشت بيشتري از اشتباهات ديگران چشمپوشي كنيم، مثل كارگران مثل تلخه از خداوند ميخواهيم كه فوراً داوري كند و خشم و تنبيه خود را بر كساني كه موجب آزردگي ما شدهاند نازل گرداند. حال آنكه قرائت اول در مورد خداوند ميگويد: "نيروي تو منشاء عدالت تواست و سلطنت عالمگير تو، تو را نسبت به همه بخشنده ميگرداند... تو كه صاحب قدرت هستي، با ترحم داوري ميكني و با ملايمت فراوان بر ما حكومت مينمائي... اينچنين قومت را آموختي كه شخص عادل بايد آدميان را دوست بدارد و همچنين فرزندانت را از اميد سرشار نمودي، چرا كه پس از ارتكاب گناه، تو امكان توبه را ميدهي".
اگر چه هدف خداوند از صبر، بازگذاشتن راه توبه است، ولي اين رحمت و گذشت نبايد مورد سوءتفاهم و سوءاستفاده ما واقع شود و تصور كنيم چون خداوند فوراً گناه را تنبه نميكند و امكان توبه را ميدهد، روز داوري نخواهد بود: "خداوند در وعدة خود تأخيرنمينمايد چنانكه بعضي تأخير ميپندارند، بلكه بر شما تحمل مينمايد چون نميخواهد كه كسي هلاك گردد، بلكه همه به توبه گرايند" (دوم پطرس ۳/ ۹).
در آخر زمان، يعني هنگام درو مزرعه خداوند، مسيح كه نيكوئي مطلق است و فقط بذر نيكو كاشته است، فرشتگان خود را خواهد فرستاد تا گندم او را در انبارش ذخيره كنند و تلخه را كه نتيجه كار دشمن او ابليس است، در تنور آتش اندازند.
عيسي از بذر نيكو يعني فرزندان ملكوتش انتظار دارد كه بدون استفاده از وسايل زور و خشونت، بلكه با يك تقدس دروني مثل خميرمايه عمل كنند و تمام جهان را دگرگون سازند. اگر با نگاه صادقانه به قلب خود متوجه ميشويم كه خود ما نيز ضعيف و خطاكاريم و تلخه در دل ما نيز وجود دارد، نبايد مأيوس شويم، "زيرا روح به ياري ضعف ما ميآيد... و براي ما شفاعت ميكند" (قرائت دوم) و در صبر و تحمل خداوند راه توبه هميشه باز است.
* خداوند كه "منشاء عدالت" و "صاحب قدرت" است، پس از ارتكاب گناه امكان توبه را ميدهد. آيا ما حاضريم با بخشيدن كساني كه نسبت به ما بدي ميكنند فرصت ديگري به آنها بدهيم؟
* چگونه سعي ميكنيم در زندگي خود با وفاداري بيشتر به خداوند و استفاده از راز توبه و اعتراف، خودمان تدريجاً تلخه را از قلبمان ريشه كن كنيم تا بذر نيكوي خداوند در وجود ما رشد كند؟
