قرائت اول هوشع نبي ۱۴/ ۱-9
بخشي از كتاب هوشع نبي
اي اسرائيل به سوي يهوه خداي خود بازگشت نما زيرا به سبب گناه خود لغزيدهاي. با خود سخنان گرفته، به سوي خداوند بازگشت نماييد و او را گوييد: «تمامي گناه را عفو فرما و ما را به لطف مقبول فرما، پس گوسالههاي لبهاي خويش را ادا خواهيم نمود. آشور ما را نجات نخواهد داد و بر اسبان سوار نخواهيم شد و بار ديگر به عمل دستهاي خود نخواهيم گفت كه شما خدايان ما هستيد چونكه از تو يتيمان رحمت مييابند.» ارتداد ايشان را شفا داده، ايشان را مجّاناً دوست خواهم داشت زيرا خشم من از ايشان برگشته است. براي اسرائيل مثل شبنم خواهم بود و او مانند سوسن¬ها گل خواهد كرد و مثل لبنان ريشههاي خود را خواهد دوانيد. شاخههايش منتشر شده، زيبايي او مثل درخت زيتون و عطرش مانند لبنان خواهد بود. آناني كه زير سايهاش ساكن ميباشند، مثل گندم زيست خواهند كرد و مانند موها گل خواهند آورد. انتشار او مثل شراب لبنان خواهد بود. افرايم خواهد گفت: مرا ديگر با بتها چه كار است؟ و من او را اجابت كرده، منظور خواهم داشت. من مثل صنوبر تر و تازه ميباشم. ميوه تو از من يافت ميشود. كيست مرد حكيم كه اين چيزها را بفهمد و فهيمي كه آنها را بداند؟ زيرا طريقهاي خداوند مستقيم است و عادلان در آنها سلوك مينمايند، اما خطاكاران در آنها لغزش ميخورند.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
مزمور برگردان مزمور 81
جايي كه لغتي را كه نفهميده بودم شنيدم:
دوشِ او را از بار سنگين آزاد ساختم
و دستهاي او از سبد رها شد.
در تنگي استدعا نمودي
و تو را خلاصي دادم.
در سِترِ رعد، تو را اجابت كردم
و تو را نزد آب مَريبَه امتحان نمودم.
اي قوم من بشنو و تو را تأكيد ميكنم.
و اي اسرائيل اگر به من گوش دهي.
در ميان تو خداي غير نباشد
و نزدِ خداي بيگانه سجده منما.
من يهوه خداي تو هستم
كه تو را از زمين مصر برآوردم.
اي كاش كه قوم من به من گوش ميگرفتند
و اسرائيل در طريقهاي من سالك ميبودند.
ايشان را به نيكوترين گندم ميپرورد؛
و تو را به عسل از صخره سير ميكردم.
سرود قبل از انجيل عبرانيان ۴/ ۱۲
هللويا - زيرا كلام خدا زنده است و مؤثر و برنده
و نيات دل را داوري مي¬كند - هللويا.
انجيل مرقس ۱۲/ ۲۸-34
بخشي از انجيل مرقس - درود بر تو اي خداوند.
يكي از كاتبان كه به مناظره ايشان گوش داده بود، چون ديد كه عيسي به ايشان خوب جواب داد، نزد وي آمد و از او سوال كرد: "اولين همه فرمانها كدام است؟" عيسي پاسخ داد: "اولين اين است: بشنو اي اسرائيل، خداوند، خداي ما، يكتا خداوند است و خداوند خداي خود را با تمام دل، تمام جان، تمام ذهن و تمام قدرت خود محبت نما. و دومين اين است: همسايهات را همچون خود محبت نما. فرمان ديگري بزرگتر از اينها نيست". كاتب وي را گفت: "آفرين، اي استاد! درست گفتي كه او يكتا است و ديگري جز او نيست. محبت نمودن او با تمام دل، تمام معرفت و با تمام قدرت خود و محبت نمودن همسايه همچون خود، از همه قربانيهاي سوختني و ديگر قربانيها ارزندهتر است". عيسي چون ديد وي چه خردمندانه جواب داده است، به او گفت: "از ملكوت خدا دور نيستي". و ديگر هيچكس جرات نميكرد از وي سؤال كند.
اين است سخن خدا. - ستايش بر تو، اي مسيح.
تعمق
قرائت اول امروز چگونگي توبه واقعي و نتايج زيباي آن را كه برخورداري از بخشايش خدا و كمال حيات است، نشان ميدهد. توبه واقعي آن است كه انسان درك كند به سبب گناهان خود از خدا دور گشته و هيچ¬كس و هيچ چيز نميتواند جاي خدا را در زندگي او بگيرد و او را نجات دهد، جز فيض رايگان خداي سرشار از رحمت: "به سوي خداوند بازگشت نماييد و او را بگوييد تمامي گناه را عفو فرما و ما را به لطف مقبول فرما... اَشور (قدرت دنيوي) ما را نجات نخواهد داد و بر اسبان سوار نخواهيم شد و بار ديگر به عمل دست¬هاي خود نخواهيم گفت كه شما خدايان ما هستيد."
هنگامي كه انسان درك كرد هيچ چيز نميتواند جاي رحمت و نجات خدا را در زندگي او بگيرد، چنانچه با فروتني و اقرار گناهانش به سوي او بازآيد، خدايي كه با ما طبق گناهانمان عمل نميكند و به حسب خطاهايمان ما را جزا نميدهد (ر. ك. به مزمور۱۰۳/ ۱۰)، ما را نه به سبب سزاواريمان، بلكه به خاطر محبت رايگان خود، از رحمت، شفا و نجات برخوردار ميسازد: "ارتداد ايشان را شفا داده، ايشان را مجاناً دوست خواهم داشت، زيرا خشم من از ايشان برگشته است. براي اسرائيل مثل شبنم خواهم بود و او مانند سوسن¬ها گل خواهد كرد... من او را اجابت كرده، منظور خواهم داشت" (ر. ك. به قرائت اول).
ممكن است از خود بپرسيم، حال كه مصمم هستيم در راه توبه و بازگشت به سوي خدا گام برداريم، چه بايد بكنيم؟ چه فرمان¬هايي را بايد بجا آوريم؟ از كجا شروع كنيم؟ مثل كاتب قرائت انجيل امروز از عيسي بپرسيم: "اولين همه فرمان¬ها كدام است؟" مسيح به ما نيز همان پاسخي را ميدهد كه به آن كاتب داد: "اولين اين است: بشنو اي اسرائيل، خداوند، خداي ما يكتا خداوند است و خداوند خداي خود را با تمام دل، تمام جان، تمام ذهن و تمام قدرت خود محبت نما. و دومين اين است: همسايهات را همچون خود محبت نما. فرمان ديگري بزرگتر از اينها نيست."
از آنجايي كه خدا محبت است (ر. ك. به اول يوحنا ۴/ ۸) و ما را به محبت فراميخواند، ما نميتوانيم خود را با بجا آوردن ظاهري آداب و رسوم ديني قانع نموده، براي رشد در محبت خدا و همنوعان تلاش نكنيم. اگر ميپنداريم كه دعوت خدا به توبه و بازگشت به سوي او، خطاب به سايرين است و نه به ما، كافي است با صداقت به رفتار و گفتار و حتي افكار پنهاني خود نگاه كنيم و ببينيم كه چقدر از فرمان محبتي كه مسيح به ما ميدهد، به دور هستيم. اگر در دل خود از شخص يا اشخاصي نفرت داريم و با آنها دشمني ميورزيم، دعا، تقوي و بجا آوردن فرايض مذهبي چه مفهومي دارد؟ ما در صورتي پيروان راستين مسيح ميباشيم كه خدمت و محبت به ديگران را عاملي جدا ناپذير از خدمت و محبت به خدا بدانيم.
٭ چگونه به سبب گناهان خود لغزيده، از خدا دور شدهايم؟ چه چيزهايي را در زندگي خود "بت" و "خدايان" ساختهايم و اجازه دادهايم كه به جاي خدا، محور و هدف زندگي ما گردند؟ چه تغييرات اساسي بايد در طرز تفكر و نحوه زندگي خود به وجود آوريم تا به سوي خدا بازگرديم و از شفا و نجات او برخوردار شويم؟
٭ چگونه ميتوانيم با وفاداري بيشتري فرمان محبت به خدا و همنوعان را بجا آوريم و اين دو فرمان را از يكديگر جدا نسازيم؟ چه تغييرات كلي بايد در نحوه برخوردمان با سايرين به وجود آوريم تا فرمان محبت به همنوعان را بهتر اجراء نموده، زندگي خود را با عبادتمان سازگارتر سازيم؟
