هر صبح، خدا می آید تا ما را هر کجا که هستیم پیدا کند. او ما را به برخاستن از این دنیا، فرا می خواند. تا نگاه کنیم و پی ببریم که ما برای بهشت ساخته شده ایم.
پاپ فرانسیس
---
📚قرائت ـ یکشنبه ۲۲ فوریه ۲۰۲۶ - ۳ اسفند ماه ۱۴۰۴
قرائت اول پيدايش 2/ 7-9 و 3/ 1-7
(آفرينش آدم و حوا و گناه ايشان)
بخشي از كتاب پيدايش
خداوند خدا آدم را از خاك زمين سرشت و در بيني وي روح حيات دميد، و آدم موجودي زنده شد. آنگاه خداوند خدا باغي در عدن به طرف مشرق كاشت و آدم را كه سرشته بود در آنجا نهاد. و خداوند خدا هر نوع درخت خوشنما و خوش-خوراك را از زمين رويانيد و همچنين درخت زندگي را در وسط باغ و درخت معرفت خوب و بد را قرار داد.
مار از همه حيوانات صحرا كه خداوند ساخته بود زيرك¬تر بود و به زن گفت: "آيا خدا حقيقتاً گفته است كه نبايد از هيچ¬يك از درختان باغ بخوريد؟" زن به مار جواب داد: "ما ميتوانيم از ميوه درختان باغ بخوريم، ولي از ميوه درختي كه در وسط باغ قرار دارد، خدا گفته است كه آن را نخوريد و لمس نكنيد مبادا بميريد". اما مار به زن گفت: "اصلاً نخواهيد مرد، بلكه خدا ميداند كه روزي كه شما از آن بخوريد، چشمانتان گشوده خواهد شد و شما مانند خدا عارف نيك و بد خواهيد گرديد".
زن ديد آن درخت براي خوردن نيكوست و به نظر خوش¬نماست و مطلوب براي كسب دانش. پس از ميوه آن گرفته خورد و به شوهر خود نيز داد كه با او بود و او نيز از آن خورد. آنگاه چشمان هر دوي آنان گشوده شد و فهميدند كه عريانند.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
مزمور برگردان مزمور 51/ 1-4،10-12 و 15
- خدايا، ما را ببخش: نسبت به تو گناه كردهايم.
اي خدا، به حسب نيكويي خود بر من رحم فرما
و به حسب كثرت رحمت خويش خطايم را پاك ساز
مرا از تقصيرم تماماً شستشو ده و از گناهم پاك كن.
- خدايا، ما را ببخش: نسبت به تو گناه كردهايم.
زيرا من به خطاي خود اعتراف ميكنم و گناهم هميشه در نظر من است
بر ضد تو، تنها بر ضد تو گناه كردهام
آنچه را كه در نظرت بد است، انجام دادهام.
- خدايا، ما را ببخش: نسبت به تو گناه كردهايم.
اي خدا، دلي پاك در من بيافرين و روحي استوار در درونم تجديد نما
مرا از حضور خود دور مساز و روح مقدس خويش را از من مگير.
- خدايا، ما را ببخش: نسبت به تو گناه كردهايم.
شادي نجات خود را به من باز ده و روحي سخاوتمند در من نگاه دار.
خداوندا، لب¬هايم را بگشاي تا دهانم ستايش تو را اعلام نمايد.
- خدايا، ما را ببخش: نسبت به تو گناه كردهايم.
قرائت دوم روميان 5/ 12-19
(جايي كه گناه زياده گشت، فيض بي¬نهايت افزون گرديد)
بخشي از رساله پولس رسول به روميان
اي برادران همچنان كه توسط يك انسان، گناه وارد جهان گشت و توسط گناه، مرگ، به اين ترتيب مرگ همه انسان¬ها را فراگرفت چون همه گناه كردهاند، زيرا قبل از شريعت، گناه در جهان بود ولي گناه محسوب نميشود وقتي كه شريعتي نباشد. معهذا از آدم تا موسي مرگ تسلط داشت حتي بر آناني كه با ارتكاب خطايي همانند آدم كه نمونه اوست كه ميبايست بيايد، گناه نورزيده بودند.اما عطيه فيض همانند خطا نيست زيرا اگر به خاطر خطاي يك نفر همه مردند، چقدر بيشتر فيض خدا و عطيه در فيض يك انسان، عيساي مسيح، به وفور بسياري را فراگرفته است.
همچنين عطيه خدا نيز همانند نتيجه گناه يك نفر نيست: در واقع به خاطر گناه يك نفر، قضاوت منجر به محكوميت گشت، در حالي كه براي گناهان بسيار عطيه فيض منجر به حقانيت شد. زيرا اگر توسط يك انسان و به خاطر خطاي يك نفر، مرگ تسلط يافت، چقدر بيشتر توسط يك نفر يعني عيساي مسيح، آناني كه وفور فيض و عطيه عدالت را دريافت ميدارند، در حيات سلطنت خواهند كرد. پس همان گونه كه توسط خطاي يك نفر، محكوميت همه انسان¬ها را در برگرفت، توسط عمل عدالت يك نفر نيز حقانيتي كه حيات بخش است، براي همه انسان¬ها فراهم آمد. همچنان كه توسط نافرماني يك انسان همه گناهكار گشتند، همچنين توسط اطاعت يك انسان همه عادل خواهند گرديد.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
سرود قبل از انجيل متي 4/4
- تو را ستايش باد اي مسيح، اي پادشاه جاويد و پرشكوه.
آدمي نه تنها به نان، بلكه با هر كلامي كه از دهان خدا ميآيد، زندگي ميكند.
- تو را ستايش باد اي مسيح، اي پادشاه جاويد و پرشكوه.
انجيل متي 4/ 1-11
(عيسي مدت چهل روز در بيابان روزه گرفت و وسوسه گشت)
بخشي از انجيل متي - درود بر تو اي خداوند.
عيسي توسط روح به بيابان برده شد تا به دست ابليس وسوسه گردد. پس از آن كه براي چهل شبانه روز، روزه گرفت گرسنه گرديد، و وسوسه¬گر نزد او آمد و گفت: "اگر تو پسر خدا هستي، به اين سنگ¬ها بگو تا نان شوند". ولي او پاسخ داد: "نوشته شده آدمي نه تنها به نان بلكه با هر كلامي كه از دهان خدا ميآيد، زندگي ميكند". آنگاه ابليس وي را به شهر مقدس برد و او را بر كنگره معبد قرار داده گفت: "اگر تو پسر خدا هستي، خود را به زير افكن، چرا كه نوشته شده: او به فرشتگان خود در مورد تو دستور خواهد داد و آنان تو را بر دستان خويش حمل خواهند نمود، مبادا پايت به سنگي خورد". عيسي به او گفت: "همچنين نوشته شده: خداوند خداي خود را آزمايش مكن".
دگر بار ابليس وي را به كوهي بسيار مرتفع برده و تمامي ممالك جهان و جلال آنها را به وي نشان داد، و به او گفت: "اگر به روي درافتاده مرا بپرستي، اين همه را به تو خواهم داد". آنگاه عيسي به او گفت: "دور شو اي شيطان، چرا كه نوشته شده: خداوند خداي خود را پرستش نما و تنها او را عبادت كن".
پس ابليس او را ترك گفت و فرشتگان ظاهر شده به او خدمت ميكردند.
اين است سخن خداوند. - ستايش بر تو، اي مسيح.
تعمق
با توجه به اينكه فصل چله روزه و توبه ما را براي برگزاري فصح مسيح يعني رنج و مرگ و رستاخيز او براي نجات ما انسانها آماده ميسازد، طبيعي است كه در آغاز ايام چله در مورد اين سئوال بيانديشيم كه چرا لازم بود براي نجات ما از سلطه گناه، مسيح در راه ما رنج بكشد و كشته شود؟ اصولاً گناه چرا و چگونه وارد زندگي ما شد؟ ايام چله براي ما چه ارتباطي با چهل روزي دارد كه طي آن مسيح روزه گرفت و وسوسه شد؟ چگونه ميتوانيم با نگاه كردن به نحوه مبارزه مسيح با وسوسههاي شيطان، ما نيز بر وسوسههاي او پيروز شويم؟
با تعمق در قرائتهاي امروز پاسخ به اين سئوالها را تا حد زيادي مييابيم. قرائت اول، آفرينش آدم و حوا را نشان ميدهد و اينكه خدا آنان را در محيطي زيبا و سرشار از هر بركت قرار داده بود. خداوند به آنها اجازه داده بود كه از تمام درختان باغ بخورند، جز از درخت معرفت نيك و بد (ر.ك. به پيدايش 2/ 16-17). اين ماجرا با بياني ساده و نمادي ميخواهد به ما بگويد كه خدا انسان را از هرآنچه براي خوشبختي و حيات ابدي او در دوستي و صميميت با خدا لازم بود، برخوردار ساخته بود، تنها به اين شرط كه انسان رابطه خود را به عنوان مخلوق با خداي خالق حفظ كند و نخواهد جاي او را گرفته، مانند خدا عارف نيك و بد شود. كافي بود كه انسان به خدايي كه او را از هيچ آفريده، از همه نعمتهاي اين جهان برخوردار ساخته و به خصوص به فيض عظيم دوستي و صميميت با خود سرافراز نموده بود، اعتماد كند. كافي بود تشخيص نيك و بد را به خدايي كه نيكي مطلق است و در نتيجه فقط او ميتواند خير و صلاح انسان را بخواهد، بسپارد و از اراده و فرمان او اطاعت نموده، از همه نعمتهاي آفرينش برخوردار شود. در آن صورت انسان لعنت ناشي از سرپيچي از او را كه بر هم خوردن نظام اوليه آفرينش و در نتيجه بروز رنج و مرگ و دوري ابدي از خدا را به همراه داشت، تجربه نميكرد. اما متأسفانه آدم با سرپيچي از خدا مرتكب گناه شد و همانطور كه پولس رسول ميگويد: "همچنانكه توسط يك انسان گناه وارد جهان گشت و توسط گناه مرگ، به اين ترتيب مرگ همه انسانها را فراگرفت چون همه گناه كردهاند" (قرائت دوم امروز).
اما خدا در رحمت بيكران خود، انسان را در مرگ و نيستي ناشي از نافرماني رها نكرد، بلكه از همان ابتدا نجاتدهندهاي را وعده داد كه سر شيطان را بكوبد (ر.ك. به پيدايش 3/ 15). اين نجاتدهنده عيساي مسيح است كه برخلاف آدم اول، با اطاعت از اراده پدر و اعتماد به كلام او، عدالت و حيات را به انسانها باز ميگرداند: "پس همانگونه كه توسط خطاي يك نفر، محكوميت همه انسانها را دربرگرفت، توسط عمل عدالت يك نفر نيز حقانيتي كه حياتبخش است، براي همه انسانها فراهم آمد. همچنانكه توسط نافرماني يك انسان همه گناهكار گشتند، همچنين توسط اطاعت يك انسان همه عادل خواهند گرديد" (قرائت دوم امروز).
در حاليكه قرائت اول نشان ميدهد كه چگونه آدم و حوا در اوج برخورداري از نعمتهاي اين جهان و در نتيجه در اوج قدرت انساني، بر اثر گوش دادن به وسوسه شيطان و بياعتمادي به كلام خداوند از او نافرماني ميكنند، قرائت انجيل مسيح را نشان ميدهد كه پس از چهل روز روزه، يعني در اوج ضعف انساني، به خاطر آنكه با شيطان وارد مذاكره نميشود و با قاطعيت تمام، توسط كلام خدا، هر وسوسه شيطان را از خود دور ميكند، ابليس را شكست ميدهد. به خاطر رحمت بيكران و غيرقابل تصور خدا همه ما به شرط آنكه تسليم وسوسههاي شيطان نگرديم و پيشنهادات او را هر چند كه در ظاهر خوشايند و بلكه معقول باشند نپذيريم، از ارتكاب گناه در امام مي¬مانيم. اگر چه سرشت انساني ما توسط گناه آدم ضعيف و آسيبپذير گشته، مسيح با تعاليم حياتبخش خود به ياري ما ميآيد و به ما ميآموزد كه چگونه با وسوسههاي شيطان پيروزمندانه مبارزه كنيم.
وقتي شيطان ما را نيز وسوسه ميكند كه فقط به فكر زندگي اين جهان باشيم و با خودخواهي تنها جوياي آسايش و لذتهاي خود باشيم، به يا آوريم كه ما مي-توانيم از همه نعمت¬هاي اين دنيا برخوردار باشيم، اما بدون حضور خدا دير يا زود در كام مرگ فرو خواهيم رفت. پس همچون مسيح در مقابل اين نوع وسوسه¬ها با قاطعيت به شيطان بگوييم كه "آدمي نه تنها به نان، بلكه با هر كلامي كه از دهان خدا مي¬آيد، زندگي مي¬كند."
هنگامي كه در اين وسوسه قرار مي¬گيريم كه بجاي آنكه خود را با اراده خدا تطبيق دهيم، چنان در برنامه¬ريزي¬ها و نقشه¬هاي خود براي زندگي¬مان غرق شويم كه بخواهيم خدا را به خدمت خود درآوريم، يا از دعا بجاي راه برقراري دوستي و صميمت با خدا به عنوان وسيله چانه زدن استفاده نماييم، به همراه مسيح به شيطان بگوييم: "خداوند، خداي خود را آزمايش مكن."
آيا ما نياز داريم خدايي را آزمايش كنيم كه حتي پسر يگانه خود را از ما دريغ نكرد، بلكه او را براي ما داد؟ (ر.ك به يوحنا 3/ 16) اگر ما به او اعتماد كنيم و طبق اراده او زندگي كنيم، البته او نخواهد گذاشت كه پاي ما به سنگي بخورد، بلكه ما را از حيات واقعي و نجات ابدي برخوردار مي¬سازد و سرانجام وقتي در اين وسوسه مي¬افتيم كه ثروت و قدرت را بت خود سازيم و يا هر چيز ديگري را بجاي خداوند و ملكوت او در مركز زندگي خود قرار دهيم، با نگاه كردن به عيسي و مشاهده اينكه چگونه پدر هدف زندگي و برقراري ملكوت او در رأس همه چيز بود، ما نيز شيطان و وسوسه¬هاي مرگبار او را با عزمي راسخ از خود دور ساخته، با برگزيدن الويت¬هاي صحيح در زندگي خود نشان دهيم كه به همراه عيسي با شهامت مي¬گوييم: "خداوند، خداي خود را پرستش نما و تنها او را عبادت كن."
