قرائت اول دانيال نبي ۳/ ۲۵و34-43
بخشي از كتاب دانيال نبي
عزريا در ميان آتش برخاست دهان خود را گشوده اين دعا را بنمود:
ما را تا به آخر ترك مكن،
بخاطر نام خود،
عهد خويش را مشكن؛
رحمت خويش را از ما برمگردان،
به خاطر ابراهيم دوست تو،
اسحاق خادم تو، و اسرائيل قديس تو،
بديشان سخن گفته وعده دادي
كه ذريت آنان را به مانند ستارگان آسمان كثير گرداني،
به مثابه شني كه بر روي ساحل درياست.
اما، كنون اي خداوند،
ما از هر ملتي ديگري كهتر گشتهايم،
بخاطر گناهانمان،
در سراسر زمين تحقير شدهايم.
ديگر نه شاهزدهاي داريم،
نه رئيسي، نه نبياي، نه قرباني سوختنياي،
نه قرباني، نه تقديمي، نه بخور،
نه مكاني براي تقديم نوبرها در حضور تو و رحمت يافتن.
اي كاش با قلبي شكسته مقبول تو ميافتاديم
و با روحي حقير گشته،
مانند قربانيهاي سوختي قوچها و گاوها،
مانند هزاران بره پرواري.
همچنان باشد قرباني امروز ما در مقابل تو
و تو را مقبول واقع شود،
زيرا براي آناني كه اميدشان را به تو بستهاند، يأسي وجود ندارد.
اكنون با تمام قلبمان بدنبال تو ميآييم،
از تو بيم داريم و در پي روي تو هستيم.
بر حسب بزرگواريت با ما رفتار نما،
و مطابق خيرخواهيت با ما عمل كن،
و بر حسب عظمت رحمتت.
با عجايب خويش ما را رهايي بخش،
و اي خداوند، نام خود را جلال ده.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
مزمور برگردان مزمور 25
اي خداوند طريقهاي خود را به من بياموز
و راه¬هاي خويش را به من تعليم ده.
مرا به راستيِ خود سالك گردان و مرا تعليم ده
زيرا تو خداي نجات من هستي.
تمامي روز منتظر تو بودهام.
اي خداوند احسانات و رحمتهاي خود را بياد آور
چونكه آنها از ازل بوده است.
اي خداوند به رحمت خود
و به خاطر نيكويي خويش مرا ياد كن.
خداوند نيكو و عادل است.
پس به گناهكاران طريق را خواهد آموخت.
مسكينان را به انصاف رهبري خواهد كرد
و به مسكينان طريق خود را تعليم خواهد داد.
سرود قبل از انجيل لوقا ۶/ ۳۶و37
هللويا - رحيم باشيد همانگونه كه پدرتان رحيم است.
ببخشاييد و بخشوده خواهيد شد - هللويا.
انجيل متي ۱۸ / ۲۱-35
بخشي از انجيل متي - درود بر تو اي خداوند.
آنگاه پطرس نزد وي رفت و گفت: "خداوندا، چند بار اگر برادرام به من بدي كند، وي را ببخشم؟ آيا تا هفت بار؟" عيسي به او گفت: "به تو ميگويم، نه تا هفت بار بلكه تا هفتاد مرتبه هفت بار". "بنابراين، ملكوت آسمان پادشاهي را ماند كه خواست با خادمان خود تسويه حساب نمايد. چون محاسبه را آغاز كرد، مردي را نزد وي آوردند كه ده هزار قنطار بدهكار بود. ولي چون چيزي براي ادا كردن نداشت، آقايش دستور داد تا وي به اتفاق زن و فرزندان و تمام متعلقاتش به فروش برسد، تا از اين طريق بدهي ادا گردد. آنگاه، خادم خود را بر پاي وي انداخت و به روي در افتاده ميگفت: "مرا مهلت ده تا همه چيز را به تو ادا كنم". و آقا دلش بر خادم به رحم آمده وي را بها نمود و قرضش را بخشيد. حال چون اين خادم بيرون آمد، يكي از همكاران خود را يافت كه به وي صد دينار مقروض بود. او را گرفت و گلويش را فشرده ميگفت: "آنچه را به من مقروضي بپرداز". همكار وي خود را بر پاي او انداخت و التماس كنان ميگفت: "مرا مهلت ده تا قرضت را ادا كنم". ولي او موافقت ننمود، بلكه رفته وي را به زندان افكند تا زماني كه قرض خود را ادا كند. همكاران ديگرش چون آنچه را كه اتفاق افتاده بود ديدند، بسيار غمگين شدند و نزد آقاي خود رفتند و تمام ماجرا را به او بازگو كردند. آنگاه آقايش وي را احضار نموده گفت: "اي خادم شرير، من تمام اين قرض را چون التماس نمودي به تو بخشيدم. آيا نميبايست كه تو نيز بر همكار خود رحم كني، همانگونه كه من بر تو رحم نمودم؟" پس آقايش خشمگين شده، وي را به شكنجهگران سپرد تا زماني كه تمام قرض خود را بپردازد. اين چنين پدر آسماني من نيز با شما خواهد كرد، اگر هر يك از شما، برادر خود را از صميم قلب نبخشايد".
اين است سخن خدا. - ستايش بر تو، اي مسيح.
تعمق
در قرائت اول ميخوانيم كه چگونه در زمان تعقيب و آزار قوم، عزريا كه به خاطر وفاداريش به خدا در تنور آتش انداخته شده است، بيآنكه آسيبي به وي برسد، براي گناهان خود و قومش از خدا طلب بخشش مينمايد. دعايش عظمت ايمان او را نشان ميدهد، زيرا با اينكه از ديدگاه انساني تمام شواهد لطف و محبت خداوند، در آن زمان اسارت و تعقيب و آزار، از قوم گرفته شده بود، او همچنان به رحمت و محبت خدا توكل ميكند: "خداوندا، ما از همه قوم¬ها كوچكتر شدهايم و به خاطر گناهانمان امروز بر تمامي روي زمين مورد تحقير قرار گرفتهايم. در حال حاضر نه رهبري داريم، نه پيامبري، نه حاكمي، نه قرباني سوختني، نه قرباني، نه هديه آردي، نه تقديم بخور، ديگر مكاني نداريم كه نوبرها را به تو تقديم نماييم تا در حضورت فيض يابيم. با اين حال، جان شكسته و روح تحقير شده ما را همچون قرباني بپذير... باشد كه قرباني امروز ما مقبول تو باشد و بخشايش تو را كسب نمايد، زيرا آناني كه به تو توكل دارند، مأيوس نخواهند شد."
در قرائت انجيل مسيح از ما دعوت ميكند كه به خاطر برخورداريمان از رحمت بيدريغ و بخشايش بيحد و حصر خداوند نسبت به ما، بخشش ما نيز نسبت به برادرانمان بدون محدوديت باشد. با توجه به اينكه ده هزار قنطار معادل صد ميليون دينار بود، عيسي در مُثَل خود با بكار بردن دو رقم بدهي كه اختلافي اينچنين فاحش دارند، ميخواهد به ما نشان دهد كه گذشت خدا از گناهان ما آنقدر عظيم است كه عدم گذشت ما از خطاهاي ناچيز برادران و خواهرانمان غيرقابل توجيه ميباشد.
در حاليكه در اين ايام مقبول توبه و طلب بخشايش براي گناهانمان، با توكل به رحمت خدا به او متوسل ميشويم، از ياد نبريم كه خدا از ما انتظار دارد همين گذشت و تفاهم را به برادران و خواهران خطاكارمان نشان دهيم: "زيرا اگر تقصيرات مردم را ببخشاييد، پدر آسماني شما نيز شما را خواهد بخشيد. ولي اگر مردم را نبخشاييد، پدر شما نيز تقصيرات شما را نخواهد بخشيد" (ر. ك. به متي ۶/ ۱۴-15).
٭ سعي كنيم دشمني و كينه را از قلبهاي خود دور كنيم و تا آنجا كه ممكن است همه كساني را كه از آنها ناراحت و دلگير هستيم، ببخشيم. اگر خود ما باعث آزردگي كسي شدهايم، با فروتني تقاضاي بخشش نماييم و بكوشيم كه با همه در دوستي و آشتي بسر بريم.
٭ روزي را تعيين كنيم كه از طريق راز توبه و اعتراف با خداوند آشتي نماييم و شادي برخورداري از بخشايش و رحمتش را تجربه نموده، با آمادگي بيشتري عيد فصح را برگزاركنيم.
