خداوند شبان من است: مسيح رستاخيز كرده در جمع شاگردان ظاهر ميگردد
قرائت اول اعمال رسولان ۲/ ۴۲-48
(تمام كساني كه ايمان آورده بودند، با هم زندگي ميكردند و در همه چيز شريك بودند)
بخشي از كتاب اعمال رسولان
آنان به تعاليم رسولان و شراكت برادرانه و پاره كردن نان و دعاها وفادار بودند. همه را ترس فراگرفته بود، زيرا اعمال شگفت و آيات بسياري توسط رسولان به¬جا آورده ميشد. تمام كساني كه ايمان آورده بودند با هم زندگي ميكردند و در همه چيز شريك بودند. آنان املاك و اموال خود را ميفروختند و آن را بر حسب احتياج هر كس بين همه تقسيم ميكردند. هر روز با وفاداري به اتفاق به معبد ميرفتند و نان را در خانه پاره كرده، با شادي و ساده دلي غذا ميخوردند، خدا را ستايش ميكردند و نزد همه مردم عزيز ميگشتند. و خداوند هر روز كساني را كه نجات مييافتند به جمع ايشان ميافزود.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
مزمور برگردان مزمور ۱۱۸/ ۱-4، 13-15 و 22-24
- خداوند را حمد گوييد زيرا كه نيكوست و رحمت او جاوداني است.
خاندان اسرائيل بگويند كه رحمت او جاوداني است
خاندان هارون بگويند كه رحمت او جاوداني است
تمام ترسندگان خداوند بگويند كه رحمت او جاوداني است
- خداوند را حمد گوييد زيرا كه نيكوست و رحمت او جاوداني است.
بر من سخت هجوم آوردند تا بيفتم، ولي خداوند مرا ياري نمود
قدرت و سرود من خداوند است، و اوست نجات من
فرياد شادي و نجات در خيمه¬هاي عادلان است
- خداوند را حمد گوييد زيرا كه نيكوست و رحمت او جاوداني است.
سنگي را كه معماران رد كردند، همان سرزاويه شده است
اين از جانب خداوند شده و در نظر ما شگفتآور است
اين است روزي كه خداوند ساخته است: به وجد آييم و شادي كنيم.
- خداوند را حمد گوييد زيرا كه نيكوست و رحمت او جاوداني است.
قرائت دوم اول پطرس رسول ۱/ ۳-9
(خدا ما را از راه برخاستن عيساي مسيح از ميان مردگان براي اميدي زنده متولد ساخته است)
بخشي از رساله اول پطرس رسول
متبارك باد خدا و پدر خداوند ما عيساي مسيح كه بر حسب رحمت عظيم خود، توسط رستاخيز عيساي مسيح از ميان مردگان، ما را براي اميدي زنده از نو متولد ساخته است، به جهت ميراثي فسادناپذير كه آلوده نميشود و پژمرده نميگردد و در آسمان¬ها براي شما محفوظ نگاه داشته شده است، شما كه قدرت خدا توسط ايمان براي نجاتي كه آماده است در لحظه آخر آشكار گردد، محفوظ نگاهتان ميدارد.
در اين شادي ميكنيد، حتي اگر باز بايد براي اندك زماني به خاطر سختيهاي گوناگون دچار غم شويد، تا آزمايش ايمان شما كه از طلاي فاني - هر چند كه به آتش آزمايش شده - گرانبهاتر است، به هنگام ظهور عيساي مسيح براي شما موجب تمجيد، جلال و احترام گردد. كه او را اگرچه نديدهايد، دوست ميداريد و با آنكه او را هنوز نديدهايد، به او ايمان داريد و از شادياي توصيف¬ناپذير كه از هم¬اكنون پر از جلال است وجد نموده و انجام ايمان را كه نجات جان¬هاي شما است، به دست ميآوريد.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
سرود قبل از انجيل ر. ك. به يوحنا ۲۰/ ۲۹
هللويا - توما، چون مرا ديدي ايمان آوردي،
خوشا به حال آناني كه نديده ايمان آورند. - هللويا.
خداوند شبان من است: انجيل يوحنا ۲۰/ ۱۹-31
(هشت روز بعد عيسي آمد)
بخشي از انجيل يوحنا - درود بر تو اي خداوند.
عصر همان روز، اولين روز هفته، در حالي كه به خاطر ترس از يهوديان درهاي مكاني كه شاگردان در آن بودند، بسته بود، عيسي آمد و در ميان ايستاد و به ايشان گفت: "آرامش بر شما باد". و چون اين را گفت، دست¬ها و پهلوي خود را به آنان نشان داد. شاگردان با ديدن خداوند سرشار از شادي گشتند.
و دگربار به ايشان گفت: "آرامش بر شما باد. همان¬گونه كه پدر مرا فرستاد، من نيز شما را ميفرستم". و چون اين را گفت دميد و به ايشان فرمود: "روح¬القدس را دريافت داريد، آناني كه گناهانشان را ميبخشاييد، بخشوده ميشود و آناني كه گناهانشان را بازميداريد، باز داشته ميشود".
حال توما ملقب به دو قلو كه يكي از دوازده تن بود، هنگامي كه عيسي آمد با ايشان نبود. پس ديگر شاگردان به او گفتند: "خداوند را ديدهايم". ولي او به ايشان گفت: "تا علامت ميخ¬ها را در دست¬هايش نبينم و انگشت خود را در جاي ميخ¬ها نگذارم و تا دست خود را در پهلويش ننهم، ايمان نخواهم آورد".
هشت روز بعد شاگردان دوباره در خانه بودند و توما با ايشان بود. با اينكه درها بسته بود، عيسي آمد و در ميان ايشان ايستاد و گفت: "آرامش بر شما باد". آنگاه به توما گفت: "انگشت خود را به اينجا بياور و دست¬هاي مرا ببين. دست خود را بياور و آن را در پهلوي من بگذار. و بيايمان مباش، بلكه ايمان دار". توما در جواب او گفت: "خداوند من و خداي من". عيسي به او گفت: "چون ديدي ايمان آوردي. خوشا به حال آناني كه نديده ايمان آورند".
عيسي آيات بسيار ديگري در حضور شاگردان انجام داد كه در اين كتاب نوشته نشده است. اينها نوشته شد تا شما ايمان آوريد كه عيسي، مسيح است، پسر خدا و تا ايمان آورده، در نام او حيات داشته باشيد.
اين است سخن خداوند. - ستايش بر تو، اي مسيح.
تعمق
اگر چه رستاخيز عيساي مسيح براي سرشت انساني ما واقعيتي غيرقابل رؤيت و تجربهاي غير قابل لمس است، ثمرات آن به خوبي مشخص و قابل رؤيت و لمس ميباشند. يكي از مهمترين ثمرات مرگ و رستاخيز مسيح تولد كليسا يا جماعت ايمانداران است. در تعمق پدران كليسا، همانگونه كه خدا در ابتداي خلقت بر آدم خوابي گران مستولي ميسازد و حوا را از پهلوي او به وجود ميآورد (ر.ك. به پيدايش ۲/ ۲۱-23)، "حواي نوين" يعني كليسا نيز از پهلوي مسيح، "آدم نوين"، متولد ميگردد هنگامي كه او بر صليب به خواب گران مرگ فرو رفته است. وقتي يك سرباز با نيزه پهلوي او را ميشكافد، خون و آب به نشانه رازهاي نجاتبخش كليسا از پهلوي او جاري ميگردد (ر.ك. به يوحنا ۱۹/ ۳۴).
قرائت اول، كليساي نوزاد را در كمال مطلوب آن توصيف ميكند: "آنان به تعاليم رسولان و شراكت برادرانه و پاره كردن نان و دعاها وفادار بودند... تمام كساني كه ايمان آورده بودند با هم زندگي ميكردند و در همه چيز شريك بودند." اگر چه همانگونه كه گناه باعث بر هم زدن هماهنگي بين آدم و حوا و محيط زندگي آنان گرديد، به مرور زمان، بر اثر رخنه گناه در قلوب ايمانداران، اين چهره زيباي كليساي اوليه نيز خدشهدار گشت، اما اين صفات والا همواره از ويژگيهاي كليساي مسيح بوده است كه اصول آن در طول تاريخ لااقل توسط عدهاي بسيار مراعات شده و ميگردد. اعضاء كليسا اگر چه از ضعف و گناهان خود آگاهاند، نبايد از نگريستن به الگوي كامل خود باز ايستند و يا از تلاش براي دست يافتن به آن كوتاهي نمايند.
راه ورود به اين جماعت ايمانداران "تولد نوين" يا سهيم شدن در مرگ و رستاخيز مسيح است كه از طريق تعميد صورت ميگيرد: "متبارك باد خدا و پدر خداوند ما عيساي مسيح كه بر حسب رحمت عظيم خود، توسط رستاخيز عيساي مسيح از ميان مردگان، ما را براي اميدي زنده از نو متولد ساخته است" (قرائت دوم). اما همانگونه كه در اين قرائت ميخوانيم، مؤثر بودن فيض تعميد در ما، مشروط به همكاري ما با آن از طريق ايماني زنده و فعال است، ايماني كه بايد با تحمل سختيهاي گوناگون، همچون طلايي كه در آتش نهاده ميشود، از ناخالصيها پاك گردد. ايماني تزلزلناپذير كه عليرغم اين كه هنوز عيساي مسيح را با چشمان جسماني خود نميبينيم، استوار است و اميد دست يافتن به نجات را در ما شعلهور ساخته، حتي در اوج تحمل سختيها، قلب ما را شاد نگاه ميدارد.
خداوند شبان من است: اما هر فيضي كه ما چه به عنوان فرد و چه اعضاء كليسا دريافت ميداريم، ثمره مستقيم رستاخيز مسيح است. او همانگونه كه پس از رستاخيز در جمع شاگردان حاضر بود، امروز در ميان ما نيز حاضر است و آرامش و شادي خود را به يكايك ما عطا كرده، ما را رسولان و مبشرين مژده رستاخيز ميسازد. او كه از پيش ميدانست ضعف و گناه ما مانع آن ميگردد كه طبق اراده او در آرامش و محبت راستين زندگي كنيم، با توجه به نياز مداوم ما به بخشش، راز توبه و آشتي را با دميدن روحالقدس بر رسولان و منتقل ساختن قدرت بخشايش گناهان به آنان (كه امروز اسقفان و همكارانشان يعني كشيشان، جانشينان آنان ميباشند)، تأسيس نمود: "روحالقدس را دريافت داريد، آناني كه گناهانشان را ميبخشاييد، بخشوده ميشود و آناني كه گناهانشان را بازميداريد، بازداشته ميشود" (انجيل امروز).
ولي بدون فيض ايمان، شراكت برادرانه، وفاداري به تعاليم رسولان، يكدلي در دعا و عبادت، اشتراك در اموال، سادهدلي، تولد نوين، شادي در سختيها و بالاخره ميراث آسمان نجات، شعارهاي پوچ و رؤياهاي بچگانهاي بيش نميباشند. از اين رو عيسي در انجيل امروز به شاگرد شكاك خود توما ميگويد: "بيايمان مباش، بلكه ايمان دار... چون مرا ديدي ايمان آوردي، خوشا به حال آناني كه نديده ايمان آورند." تنها در صورتي كه ما نيز از طريق ايمان با عيساي رستاخيز كرده ملاقات كنيم و او را همصدا با توما "خداوند من و خداي من" بناميم، قادر خواهيم بود از ثمرات رستاخيز او يعني آرامش و شادي دروني در بطن جماعت ايمانداران يعني كليسا برخوردار شويم. از آنجايي كه طبق قرائت انجيل امروز، ايمان به عيسي به عنوان مسيح و پسر خدا شرط برخورداري از حيات است (ر.ك. به يوحنا ۲۰/ ۳۱)، از عيساي خداوند بخواهيم كه ايمان ما را به رستاخيزش فزون¬تر سازد تا اين گفته پطرس رسول در مورد ما نيز صادق باشد: "او را اگر چه نديدهايد، دوست ميداريد و از شادياي توصيفناپذير كه از هماكنون پر از جلال است وجد نموده، انجام ايمان را كه نجات جانهاي شما است، به دست ميآوريد" (قرائت دوم امروز).
٭ "از گذر هر روز و هر ساعت درسي بياموزيم. آنچه كه در پيش است وقتي به سوي ما ميآيد، تار و تيره به نظر ميرسد، اما وقتي كه ميگذرد، آفتاب عدالت را منعكس ميسازد. باشد كه اين تجربه لااقل براي آينده اين درس را به ما بياموزد كه به آنچه كه هنوز نميبينيم، ايمان داشته باشيم... روح قدوس خدا همواره حاضر است. اكنون حضور پسر ازلي خدا در ميان ما، دهها بار درخشانتر و پر قدرتتر از زماني است كه به جسم انساني ما ملبس بود و بر زمين راه ميرفت. او در ميان ما حضور دارد. اين واقعيت الهي را هميشه به ياد داشته باشيم: هر چه دست خدا مخفيتر باشد، قدرتمندتر است، هر چه ساكتتر باشد، مهيبتر است... خداوند به همراه حضرت يوسف و حضرت داود بود و به هنگام تجسمش به همراه شاگردان، اما امروز او توسط روحالقدس به همراه ما است و همانقدر كه روح الهي از جسم و خون والاتر است، خداوند رستاخيز كرده و شكوهمند، پر قدرتتر از زماني است كه به صورت يك غلام بود. همانقدر كه كلمه ازلي كه سرشت انساني ما را روحاني ساخته است براي ما حامل فضيلت، فيض، بركت و حيات بيشتري است از زماني كه تحت سرشت انساني پنهان شده بود و متحمل وسوسه و رنج ميگشت و همانقدر كه ايمان از ديدن مباركتر است، همانقدر نيز ما از امتياز برتري برخورداريم و بيش از خود شاگردان كه عيسي را ميديدند و لمس ميكردند، شايسته آن هستيم كه كهانت ملوكانه خداوند ناميده شويم"
(كاردينال نيومن).
٭ آيا در امور مربوط به ايمان، همچون توما با شك و ترديد برخورد ميكنيم و به "ديدن" و "لمس كردن" حقايق الهي با حس¬هاي انساني خود نيازمنديم؟ دعا كنيم كه خداوند چشمان ايمان ما را بگشايد تا ما نيز مسيح رستاخيز كرده را ملاقات كرده، از ثمرات رستاخيز او به وفور برخوردار شويم. نگذاريم كه لجاجت در ديرباوري و كم ايماني مانع آن گردد كه به هدف ايمان كه نجات جانهاي ما است دست يابيم (ر.ك. به قرائت دوم امروز)
خداوند شبان من است: ٭ طبق قرائت دوم امروز چه تغييراتي بايد در زندگي خود به وجود آوريم تا به عنوان عضوي از كليسا بيشتر در راه رسيدن به كمالي كه ويژگي جماعت اوليه ايمانداران بود، گام برداريم؟ تا چه حد به تعاليم رسولان و شراكت برادرانه و پاره كردن نان (شركت در قرباني مقدس) و دعاها وفاداريم؟ تا چه حد براي رفع نيازهاي مالي برادران و خواهرانمان در مسيح تلاش ميكنيم و حاضريم امكانات خود را با سايرين تقسيم كنيم؟
٭ شهادت زيباي زندگي اولين جماعت ايمانداران باعث ميشد كه نزد همه مردم عزيز گردند و خداوند هر روز كساني را كه نجات مييافتند به جمع آنان اضافه كند. اين واقعيت در مورد علل موفقيت در شهادت دادن به مسيح، به ما چه ميگويد و چگونه ما را ملزم ميسازد كه زندگي خود را به عنوان يك ايماندار و شاهد مسيح به گونهاي اساسي بررسي نماييم و در مورد اصلاح رفتار خود شديداً تلاش كنيم؟
