قرائت اول اشعياء ۶۵/ ۱۷-21
(آواز گريه و آواز ناله، ديگر از آنان شنيده نخواهد شد)
بخشي از كتاب اشعياء نبي
خداوند چنین می¬گوید: اينك من آسماني جديد و زميني جديد خواهم آفريد و چيزهاي پيشين به ياد نخواهد آمد و به خاطر نخواهد گذشت. بلكه از آنچه من خواهم آفريد، شادي كنيد و تا به ابد وجد نماييد زيرا اينك اورشليم را محل وجد و قوم او را محل شادماني خواهم آفريد. و از اورشليم وجد خواهم نمود و از قوم خود شادي خواهم كرد و آواز گريه و آواز ناله، بار ديگر در او شنيده نخواهد شد. و بار ديگر طفلِ كم¬روز در آنجا نخواهد بود و نه مرد پير كه عمر خود را به اتمام نرسانيده باشد زيرا كه طفل در سن صد سالگي خواهد مرد ليكنگناهكار صد ساله ملعون خواهد بود. و خانهها بنا كرده، در آنها ساكن خواهند شد و تاكستان¬ها غرس نموده، ميوه آنها را خواهند خورد.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
مزمور برگردان مزمور 30
- خداوندا، تو را خواهم ستود، زیرا مرا رهایی دادی!
اي يهوه خداي من! نزد تو استغاثه نمودم و مرا شفا دادي.
اي خداوند جانم را از حفره برآوردي.
مرا زنده ساختي تا به هاويه فرو نروم.
- خداوندا، تو را خواهم ستود، زیرا مرا رهایی دادی!
اي مقدسان خداوند او را بسراييد
و به ذكر قدوسيت او حمد گوييد!
زيرا كه غضب او لحظهاي است و در رضامندي او زندگاني.
شامگاه گريه نزيل ميشود؛ صبحگاهان شادي رخ مينمايد.
- خداوندا، تو را خواهم ستود، زیرا مرا رهایی دادی!
اي خداوند بشنو و به من كرم فرما.
اي خداوند مددكار من باش.
ماتم مرا براي من به رقص مبدل ساختهاي.
اي يهوه خداي من، تو را حمد خواهم گفت تا ابدالاباد.
- خداوندا، تو را خواهم ستود، زیرا مرا رهایی دادی!
سرود قبل از انجيل ر.ک يوحنا ۶/ ۶۳ و68
- جلال بر تو ای مسیح، کلمه خدا!
كلام تو، ای خداوند، روح است و حيات.
كلام حيات جاودان نزد تو است.
- جلال بر تو ای مسیح، کلمه خدا!
انجيل يوحنا ۴/ ۴۳-54
(برو، پسرت زنده است)
بخشي از انجيل يوحنا - درود بر تو اي خداوند.
در آن ایام، عیسی از سامره عازم جليل گشت. عيسي خود شهادت داده بود كه يك پيامبر در وطن خود حرمتي ندارد. حال هنگامي كه عيسي به جليل رسيد مردم جليل از او استقبال كردند، چرا كه تمام كارهايي را كه در اورشليم در زمان عيد انجام داده بود ديده بودند زيرا آنان نيز براي عيد به آنجا رفته بودند. او دوباره به قاناي جليل، جايي كه آب را به شراب مبدل كرده بود، رفت. در آنجا يكي از مأمورين دربار بود كه پسرش در كفرناحوم بيمار بود. چون شنيد كه عيسي از يهوديه به جليل آمده، نزد او رفت و از او خواهش ميكرد تا بيايد و پسرش را شفا دهد، چرا كه وي در آستانه مرگ بود. عيسي به او گفت: "اگر شما آيات و شگفتي¬ها نبينيد ايمان نميآوريد". مأمور دوباره به او گفت: "اي خداوند، پيش از آنكه پسرم بميرد، بيا". عيسي به او گفت: "برو، پسرت زنده است". آن مرد به كلامي كه عيسي به او گفته بود ايمان آورد و به راه افتاد و چون در راه بازگشت بود، مستخدمانش به استقبال وي آمدند و گفتند كه "پسرت زنده است". وي از آنان جويا گشت كه پسرش در چه ساعت رو به بهبودي رفته بود. آنان به او گفتند: "ديروز در ساعت هفتم، تب او را رها كرد". پدر دريافت كه در همان ساعت عيسي به او گفته بود "پسرت زنده است" و او و تمام خانوادهاش ايمان آوردند. عيسي اين دومينآيت را هنگاميكه از يهوديه به جليل آمد، بجا آورد.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
تعمق
قرائت¬هاي امروز، ما را به اعتماد كردن به خدا و ايمان داشتن به محبت نجاتبخش او دعوت ميكنند. در قرائت اول خدا به قوم خود كه در رنج يأسآور تبعيد بسر ميبرد، وعدهاي سرشار از اميد و شادماني ميدهد: "اينك من آسماني جديد و زمين جديد خواهم آفريد و چيزهاي پيشين به ياد نخواهد آمد و به خاطر نخواهد گذشت، بلكه از آنچه من خواهم آفريد، شادي كنيد و تا به ابد وجد نماييد، زيرا اينك اورشليم را محل وجد و قوم او را محل شادماني خواهم آفريد... و آواز گريه و آواز ناله بار ديگر در او شنيده نخواهد شد."
شايد زماني كه در رنج و ناراحتي هستيم و پاياني بر مشكلات خود نميبينيم و يا چنان در ظلمت گناهان و ضعف¬هاي خود غرق گشتهايم كه گويي نور محبت خدا را گم كردهايم، اين وعده خدا بسيار دور و افسانهاي به نظر ما برسد. اما قرائت انجيل امروز به ما اطمينان ميدهد كه به محض ايمان آوردن به كلام عيسي، از شفا و نجات او برخوردار ميگرديم، حتي اگر در آن لحظه آن را نبينيم يا لمس نكنيم. مأمور دربار كه پسري بيمار و مشرف به مرگ داشت، از عيسي تقاضا ميكند: "اي خداوند، پيش از آنكه پسرم بميرد، بيا." عيسي با او به راه نميافتد، ولي او را به داشتن ايماني مطلق، ايماني فراتر از آنچه ناشي از ديدن "آيات و شگفتي¬ها" است، دعوت ميكند و ميگويد: "برو، پسرت زنده است." او به كلام عيسي شك نميكند و ديگر اصلاً به او اصرار نمينمايد كه براي شفاي پسرش به عجله همراه او روانه شود، بلكه همانگونه كه در انجيل ميخوانيم "آن مرد به كلامي كه عيسي به او گفته بود ايمان آورد و به راه افتاد." پس از آنكه او متوجه ميشود در همان ساعتي كه عيسي به او گفته بود "پسرت زنده است"، پسرش شفا يافته بود، "او و تمام خانوادهاش ايمان آوردند."
ايمان به خدا ما را از روبرو شدن با رنج، خطر، بيماري و مرگ مصون نميدارد، اما اگر به خدا اعتماد داشته باشيم و خود را كاملاً به دست او تسليم نماييم و آگاه باشيم كه زندگي ما در دست پدر آسماني ما است، حتي در سختترين لحظات زندگي احساس درماندگي، تنهايي و بيدفاعي نميكنيم: "اگر در دره سايه موت نيز راه روم، از بدي نخواهم ترسيد، زيرا تو با من هستي" (ر. ك. به مزمور ۲۳/ ۴).
٭ ايمان به اينكه رنج¬ها و ناراحتيهاي ما در اين جهان موقتي و نسبت به شادماني بهشت ناچيز است (ر. ك. به روميان ۸/ ۱۸) و در آن آسمان جديد و زمين جديد كه خدا ميآفريند، آواز گريه و آواز ناله ديگر شنيده نخواهد شد (ر. ك. به قرائت اول)، چگونه در مواقع سختي به ما اميد و نيرو ميبخشد تا در چنين لحظاتي آرامش و وقار مسيحي خود را حفظ كنيم و با شهادت ايمان خود موجب تسلاي سايرين نيز باشيم؟
٭ در طول اين روز چندين بار ايمان مطلق خود را به خدا ابراز داريم و به¬خصوص در لحظات رنج و سختي خود را با ايمان و اطمينان كامل به دست پدر پر مهربان¬مان بسپاريم و نگذاريم كه نگراني¬هاي اين جهان، نور و شادي اميد را از قلب ما بربايد.
